Al het nodige.

Al die dingen die belangrijk voelen, maar er werkelijk geen reet toe doen. Als je in die vibe komt, kun je er niet meer omheen. Op geen enkele manier. Dan kom je erachter dat het onnodige je leven heeft geïnfiltreerd, zich vast heeft gegrepen en niet van plan is Los te laten. En uiteindelijk , als je jezelf maar lang genoeg pijnigt met lastige vragen, voel je de daadwerkelijk doelloosheid van het leven. Dan trek je je starende blik Los van je kop koffie en kijk je met medelijden en jaloezie naar de mensen om je heen. Een rare tegenstrijdigheid aan emoties. Die er op hun beurt allemaal weer geen reet toe doen. Niet echt tenminste. Goed, een rare tegenstrijdigheid en emoties dus, maar niet geheel onbegrijpelijk. Het onnodige kan zorgen voor onzinnige ellende, maar ook voor onzinnig geluk. En wat geeft dat veel kopzorgen, maar wat is dat ook fijn. Zonder goed geen kwaad, maar wat blijft er dan over zonder al het er-niet-toe-doende?

Wat doet het er dan allemaal nog toe ?

En dan betrap ik mijzelf.

Soms strijk ik neer op een terrasje, bestel ik waar ik zin in heb en ga uitgebreid naar de mensen zitten kijken. Wat zijn het er veel en wat lopen ze allemaal hard. Ze snelwandelen aan mij voorbij, zonder mij uberhaupt te zien. Hun ogen gericht op hun touchscreens, alsof dat de wereld is. Ik zit en kijk en denk.

Wat is het zonde van het leven als je het niet leeft. Als je kijkt zonder te zien, als je dingen doet zonder te ervaren. Ik ben er zelf zeker nog geen held in, laat ik dat voorop stellen. Betrap mezelf er vaak genoeg op dat ik leef op de automatische piloot. Maar de eerste stap is besef, dus ik vind het al heel wat. 

 

 

Die eeuwige paradox

Loslaten en doorgaan. Zo zou ik het graag zien, zo zou ik willen dat het was, en nooit, of zelden, werkt het zo. Ik ben groot aanhanger van het 'leven in het moment', en toch blijven mijn gedachten altijd hangen in het oude. In dingen die er niet meer toe doen. 

Een tijdje geleden vertelde mijn vader over een dubieuze avond die hem aan het denken had gezet. In een oud hotel hier in Amsterdam was hij vergeten wie hij was en waar hij was. Herinneringloos had hij op het bed gezeten, kijkend naar zijn vrouw en zijn kind. Bekenden, die hem voorkwamen als vreemden.

"Het raarste is dat er zonder herinneringen geen nu is", legde hij uit toen we samen in de auto zaten. Ik herhaalde de zin en concludeerde dat ik het begreep. 

Herinneringen zijn noodzakelijk om een heden te ervaren. Maakt het streven naar 'leven in het nu' mij tot een wandelende tegenspraak? Ik moet leren accepteren dat er zonder verleden geen heden is, en zonder heden geen toekomst. Een balans vinden tussen loslaten en terugkijken is een vereiste. 

 

Simpel geluk.

 Op een Spaans terrasje droom ik weg.

Door de bergen vlieg ik. 

De muziek als mijn vleugels, wild flapperend als de meeslepende tango melodieën inzetten.

Ik vlieg. De zon als een warme deken in mijn gezicht en ik wil nog niet wakker worden. Nog even niet. Ik ben nergens, behalve waar ik wil zijn. Hoog boven de bergen. Mensen als mieren, wandelend door de Granadese straten.

En dan, aan het eind van het nummer, als het langzame getokkel overgaat in het geluidloze, overvalt de stilte me, open ik mijn ogen. Word ik wakker, maar lijk ik nog de dromen.

Op een Spaans terrasje. 

 

About Religion

Religion has actually convinced people that there's an invisible man, living in the sky, who watches everything you do, every minute of every day of your life. And he has a list of ten things he does not want you to do. And if you do any, ANY, of these ten things, he has a special place full of fire and smoke and ash and torture where he will send you to suffer and burn and scream and cry forever and ever until the end of time!

...But he loves you.

He loves you and he needs money.

~ George Carlin 

Af en toe.

Soms dwing ik mijzelf te lopen zonder muziek. Gewoon als een soort spel, een uitdaging, zoiets. En bij voorkeur in de nacht. Dan beweeg ik mij rustig voort, luisterend naar al het niks om mij heen. 

Soms verstoort een enkeling de rust. Een oude fiets komt voorbij. "Ik ben moe", kraken haar spaken en zuchten haar banden. Ik bied haar misere een luisterend oor en ze bedankt me met een ratel van haar kettingkast. Een auto gromt agressief naar me, maar het schijnt dat blaffende honden niet bijten, dus loop ik door. Ik betrap mezelf erop dat ik zacht neurie op het ritme van mijn passen.

Speel ik nu vals?

Een vogel juicht mij toe. Mijn publiek wil meer. Ik sleep mijn schoenen over de straatstenen, spring hoog en kom hard neer. Ik huppel en stamp en ren en maai ondertussen wild met mijn armen door de lucht.

Speel ik nu vals?

De grommende auto doop ik tot baspartij en de oude fiets tot zangeres. Ik beweeg me door de nacht op het ritme van mijn eigen ingenieuze creatie. Ik klapper met mijn tanden, trek mijn rits woest op en neer en besef dat mijn wandeling zo toch nog begeleid wordt door muziek.

Speel ik nu vals? Ik vind van niet.

I wonder...

Ik hou van het gracieuze, maar het leven is zo bot. Bot, willekeurig en eenzaam. Het leven komt mij voor als een losgeslagen dochter: ik heb er geen invloed op, ze doet wat ze wil zonder mij in acht te nemen, kent geen enkel gevoel van spijt of schuld en toch hou ik van haar.
Vind het verbazend hoe bezig iedereen is. Waarmee? Waarom ben ik niet zo bezig? Waar ben ik uberhaupt mee bezig? Vragen over het leven begonnen bij mij door te denken over de dood.  
Toeval, nog zo'n fenomeen waar ik mij over kan verwonderen. In onze rationele wereld waar men constant bezig is te argumenten en te redeneren, lijkt toeval nog toevalliger. Waarom logisch denken in een onlogisch leven? Waarom zou je? Waarom die zoektocht naar houvast als het morgen allemaal weg kan zijn? Misschien juist omdat het morgen allemaal weg kan zijn. Het idee dat niks zeker is, niks voor altijd duurt, kan angstaanjagend zijn. Dus waarom zou je geen zekerheid proberen te creeeren, zelfs al is het een illusie?
Toeval dat wij met z'n allen zijn waar we zijn. Toeval dát we zijn. En we houden ervan te zijn. We houden van onze losgeslagen dochter, al is zij nog zo bot.